Największe skandale dopingowe w kolarstwie szosowym

Kolarstwo szosowe to sport na najwyższym poziomie, który co roku przyciąga uwagę całego świata. To intensywna dyscyplina, w której zawodnicy są pod ciągłą presją, by osiągać najlepsze czasy. Dlatego niektórzy kolarze sięgają po nielegalne substancje, które mają pomóc im podczas wyścigów i lepiej radzić sobie z ogromną presją. Stosowanie dopingu jest jednak nielegalne, a zawodnicy są za nie surowo karani. Doping w sporcie nie jest niczym nowym - stosuje się go od stuleci. Ze względu na jego wyraźnie szkodliwy wpływ na zdrowie został jednak uznany za nielegalny w 1928 roku przez Światową Federację Lekkoatletyczną. Dopiero dekady później, w 1967 roku, organizacja odpowiedzialna za igrzyska olimpijskie również uznała stosowanie dopingu za nielegalne. W 1999 roku powołano Światową Agencję Antydopingową, aby walczyć z dopingiem na całym świecie. 

Doping jest nielegalny nie tylko dlatego, że zapewnia nieuczciwą przewagę - przede wszystkim są to bardzo niebezpieczne substancje, które czasami mogą prowadzić do śmierci. Zanim więc otworzymy księgę największych skandali dopingowych w kolarstwie szosowym, warto dokładnie zrozumieć, czym jest doping i jaki ma wpływ na ludzki organizm. 

Rodzaje dopingu i ich działanie

Doping nie dotyczy wyłącznie kolarzy. Wielu zawodowych sportowców na całym świecie ma go na koncie. Doping to substancja poprawiająca wydolność, więc pomaga osiągać lepsze wyniki. Światowa Agencja Antydopingowa co roku aktualizuje listę nielegalnych substancji dopingowych. Istnieją różne rodzaje dopingu, a każdy z nich ma inny wpływ na organizm. Substancję uznaje się za doping, jeśli spełnia co najmniej dwa z trzech poniższych kryteriów;

1. Poprawia wyniki
2. Stanowi zagrożenie dla zdrowia sportowca
3. Jest sprzeczna z „duchem sportu”

To Światowa Agencja Antydopingowa decyduje, czy dana substancja spełnia te kryteria.

Jeden z najczęstszych rodzajów dopingu obejmuje substancje stymulujące. Stymulanty, takie jak amfetaminy, są szeroko stosowane w kolarstwie szosowym, ale także w piłce nożnej i lekkoatletyce. Ich działanie polega na poprawie wytrzymałości poprzez zmniejszenie odczuwania zmęczenia i bólu. Użytkownicy mogą też lepiej się koncentrować. Warto jednak pamiętać, że stosowanie stymulantów wiąże się między innymi ze zwiększonym ryzykiem napadów padaczkowych, zawałów serca, a nawet nagłej śmierci. Ze względu na poważne zagrożenia sportowcy są regularnie badani pod ich kątem. 

Doping hormonalny to kolejna powszechna i niebezpieczna forma dopingu. Hormony mogą zwiększać produkcję białka w organizmie, bezpośrednio przyczyniając się do zwiększenia masy mięśniowej. Jednym z przykładów jest ludzki hormon wzrostu. Główną wadą tej substancji jest jednak to, że może powodować niski poziom cukru we krwi, a także obrzęk kończyn, przerost kości, a nawet zawały serca. 

Ostatnim rodzajem, o którym wspomnimy, jest doping krwi. Jego stosowanie zwiększa liczbę czerwonych krwinek we krwi, dzięki czemu mięśnie otrzymują więcej tlenu. Prowadzi to do lepszej wytrzymałości i większej mocy. Może jednak powodować także problemy, takie jak zawał serca i zakrzepy krwi. To poważne zagrożenia dla zdrowia, które mogą skłaniać do pytania, dlaczego doping jest tak powszechnie stosowany.

Przypadki dopingu w kolarstwie szosowym

Jednym z pierwszych przypadków, gdy doping znalazł się w centrum uwagi, była śmierć angielskiego kolarza Tommy’ego Simpsona w 1967 roku. Zawodnik zmarł podczas etapu Tour de France w wyniku połączenia upału, skrajnego zmęczenia, alkoholu i dopingu, choć nigdy oficjalnie tego nie potwierdzono. Ponieważ zachowały się nagrania z wyścigu, zdarzenie wywołało ogromne międzynarodowe poruszenie. Nieprzypadkowo w tym samym roku organizacja odpowiedzialna za igrzyska olimpijskie zakazała stosowania dopingu. 

Prawdopodobnie najbardziej znanym przykładem nadużywania dopingu jest przypadek Lance’a Armstronga, siedmiokrotnego zwycięzcy Tour de France. Amerykański kolarz stosował doping podczas każdego ze swoich zwycięstw w latach 1999-2005, co ostatecznie wyszło na jaw po zgłoszeniach jego kolegów z drużyny. Światowa Agencja Antydopingowa przeprowadziła następnie szeroko zakrojone śledztwo w sprawie Armstronga i uznała go za winnego. Odebrano mu zwycięstwa i dożywotnio wykluczono ze sportu. Armstrong przez kilka lat nadal zaprzeczał, ale ostatecznie przyznał się do stosowania dopingu podczas wywiadu z Oprah. Stwierdził, że było to związane z kulturą panującą w tym sporcie, pośrednio sugerując, że czołowi kolarze często sięgali po nielegalne substancje. To sprawiło, że inni kolarze czuli, iż muszą robić to samo, by w ogóle mieć szansę na zwycięstwo. 

Nie był to jedyny taki przypadek w Tour de France. W 1998 roku sytuacja stała się tak poważna, że wyścig zyskał przydomek Tour de Dopage . W tamtym roku doping wykryto w wielu zespołach, w tym w jednej z holenderskich drużyn, po czym aresztowano wiele osób. Wszystko zaczęło się od Willy’ego Voeta, belgijskiego fizjoterapeuty, którego przyłapano z wieloma rodzajami środków dopingowych w samochodzie. Doping był przeznaczony dla kolarzy z różnych drużyn. Voet został aresztowany i przyznał się do popełnionych czynów. W notesie prowadził szczegółowe zapiski dotyczące ilości i rodzaju dopingu podawanego poszczególnym zawodnikom. Dzięki temu lata po zdarzeniu wpadli tak znani kolarze, jak Gert-Jan Theunisse. 

W tym samym roku wywołało to ogromne kontrowersje wśród ekip startujących w Tour de France. Byli nawet kolarze z hiszpańskich i włoskich drużyn, którzy ze względu na intensywne leczenie, jakiemu ich poddano, zdecydowali się przerwać udział i wycofać z Touru. Ostatecznie ponad połowa peletonu nie dotarła do mety. Wyścig zapisał się w historii jako jedna z najbardziej niesławnych edycji Tour de France. 

Kolejnym ujawnieniem stosowania dopingu na dużą skalę była afera Fuentesa. To również stosunkowo niedawne wydarzenie - miało miejsce w 2006 roku. W klinice hiszpańskiego lekarza znaleziono dużą ilość środków dopingowych. W tym przypadku również później okazało się, że głównymi odbiorcami byli kolarze. W rezultacie kilku zawodników otrzymało zakaz startu na krótko przed rozpoczęciem Tour de France . Jedna z drużyn, Astana, musiała ostatecznie oddać tak wiele miejsc startowych, że nie mogła już wystartować w Tourze. 

W kolarstwie szosowym było więcej przypadków nadużywania dopingu, a także znacznie więcej podejrzeń. Jeździj z głową!

Chcesz przeczytać więcej o kolarstwie szosowym i wszystkim, co się z nim wiąże?

Zapisz się do newslettera i otrzymuj najnowsze wiadomości.